HomeBeeldenSchrijvenBiografieAgendaLinksContact
Gallery
Beelden Schilderen Objecten Fotografie



Weblog


Nieuwe gasten welkom: ik nodig u uit om u aan te melden voor de updates. Ook uw commentaar wordt zeer gewaardeerd: gebruik hiervoor: peterhein@planet.nl


Bezoek me op Facebook    Bezoek me op LinkedIn    Bezoek me op Twitter



 

Weblog Item


De tijd gaat voort.



Nov 9, 2014

De afgelopen week reed ik voor het eerst sinds 1974 weer eens over de Schelmseweg tussen Arnhem en Oosterbeek.

In de zomer van 1974 gaf ik een afscheidsborrel in de tuin van het Diaconessenhuis in Arnhem. Het was een drukke dag geweest, met veel operaties en de drank wilde nu wel vloeien. Dat was nog steeds het geval toen ik broeder Jos, hoofd van de OK, vroeg of hij me even naar de garage in Oosterbeek kon brengen, waar mijn auto, na een reparatie op me wachtte.

Pas in die verraderlijke bocht van de Schelmseweg kreeg ik in de gaten dat ik dit nooit aan broeder Jos had moeten vragen. We schampten een paar eeuwenoude beuken en vlogen aan de andere kant van de weg over een stel jonge boompjes heen, die zich soepeltjes achter ons weer oprichtten, zodat we niet meer voor- of achteruit konden. Maar geen nood: vanuit de auto achter ons riep een man bereidwillig: 'ik help jullie wel even, ik bel de politie.' En weg was hij.

Even later zaten een te druk pratende broeder Jos en ik op het politiebureau tegenover een paar begripvolle agenten: 'Zeker wel een drukke dag geweest in het ziekenhuis, meneer?' 'Ja' (broeder Jos), héle dag staan opereren.' 'Dan zal u wel moe zijn?' (Dit ging helemaal verkeerd en de alcoholwalmen dreven ondertussen in toenemende concentratie door het bureau). Broeder Jos weer: 'Ja, nou! Ontzettend, blij dat het erop zit voor vandaag.'

Ik zag de cel al, maar wonder boven wonder liep alles goed af. Nou ja, goed? Toen ik de ondertussen bijna onverstaanbare Jos bij zijn vrouw afzette, werd het pas echt moeilijk voor broeder Jos!

Maar waar wil ik nu naartoe met dit verhaal?

Toen ik dus afgelopen week over de Schelmseweg reed en die boompjes van weleer voor het eerst weer zag, zag ik in die forse bomen, die er nu stonden, met weemoed in het hart de tijd er sindsdien in dat bos voorbij gegaan was.



Laatst bijgewerkt: 2014-11-09 13:16:44


Terug naar de Weblog